جوان ترکیه ای می گوید که ا.ن را مثل یک پدر دوست دارد.

زن سودانی تعریف می کند که با بچه هایش رفته بوده میدان هفت تیر خرید... یکی از روزهایی که سبزها آنجا تجمع کرده بودند. می گفت پسرم عکس ا.ن رو از جیبش در آورد هی می بوسید بهش گفتم قایمش کن این وحشی ها می کـُـشنت...

مرد مراکشی هم می خواهد سلامش را به کسی که یک روز جهان را نجات خواهد داد برسانم... خشمم را که میبیند می گوید ا.ن قاتل نیست... شما قاتلید... تو هم یکی از اونهایی هستی که می خوان ایرانو به اسراییل بـِدَن...

می گویم تو هم یکی از اونهایی هستی که حق ندارند راجع به مردم کشور من قضاوت کنند...

چه می گویم؟ چه می توانم بگویم؟ با این انگلیسی دست و پا شکسته کدام پاره ی این درد را ترجمه کنم؟ منی که با پدر فارسی زبانم هم ماه هاست حرفی جز «سلام» نداشته ام.

یاد آواز دلفین های مسیح می افتم. می دانم خشم من از این انسان های رنج کشیده شرم آور است... می دانم که این نفرین فقر و جهل است... می دانم که این همه درد است و درد، پسر کوچک سیاه پوستی است که عکس کسانی را که شکمش را سیر می کنند شب های قبل از خواب می بوسد... می دانم . می دانم.

اما جانم در آتش است.