مانیا گرافی
مدتی هست که فکر میکنم بد نیست گاه گداری بعضی
از فیلم های خوبی که میبینم اینجا معرفی کنم، تا هم کسانی را با لذتهای کوچک
خودم سهیم کنم و هم آن مونای بی حوصله ی درون را توی رودربایستی بگذارم بلکه دستی به
سر نوشته های جدید و قدیم بکشد و خودش را و اینجا را از این حال و هوا دربیاورد. آخرین کاری که دیدم و دوست دارم اینجا حرفش را
بزنم، Babies ساخته ی مستندساز
فرانسوی، توماس بالمز (Thomas Balme’s)
است.
بیوگرافی و فهرست ساخته های ایشان در اینجا قابل دسترسی است. توی این کار که آخرین
اثر او (2010) و فیلمی بدون نریشن و دیالوگ است، زندگی چهار
نوزاد از چند ساعت قبل از تولد تا وقتی که اولین قدمهایشان را برمی دارند دنبال
می شود؛ نوزادهایی از نامبیا، مغولستان، ژاپن و امریکا. فیلم، شاید از سوژه یا ویژگیهای تکنیکی و روایی
خاص و فوق العاده ای بهره نبرده باشد، اما در عوض کلی زندگی و نشاط و عشق دارد و
به قول دوستان، انرژی مثبت! از آن کارهایی است که باعث می شود مدام لبخند بزنید و
قند توی دلتان آب بشود. موقع تایپ کردن این آخرین جمله، مخصوصاً به سکانسهای بچه ی
مغول فکر می کنم و می بینم که هنوز لبخند به لبم مانده! می شود کلی تفسیر و برداشت مختلف از شیوه ی زندگی و آشنایی این بچه ها با جهان ارائه کرد و از تقابل ها و تشابهات گفت اما برای من Babies فقط یک شعر بلند و آرام بود. این اثر مخصوصاً برای والدینی که منتظر «نو رسیده»
اند یا بچه ی نوزاد/ نوپا دارند شیرین و بی نظیر است. اگر به عنوان یک والد، با
نوع پوشش خواهران نامبیایی مشکلی نداشته باشید تماشایش برای بچه ها هم فوق العاده
دوست داشتنی خواهد بود. برای دوستانی هم که عمراً نمی خواهند به هوس بچه دار
شدن بیفتند، دیدن «بچه ی رزماری» بلافاصله بعد از این مستند توصیه می شود. کاری که
خود من همین حالا می کنم!!!!
به نظر ددگان ماند.
...
«ذخیره ی خوارزمشاهی»
